NASA გრავიტაციულ ტალღებზე ნადირობას ატომის დონეზე იწყებს

 გრავიტაციული ტალღების არსებობა ალბერტ აინშტაინმა იწინასწარმეტყველა(1), დრო-სივრცის ხვეული, რომელიც მოძრავი ციური სეულებისგან, როგორებიც ვარსკვლავები და შავი ხვრელები არიან ვრცელდება – თუმცა ეს ტალღა ისეთი სუსტია, რომ მოაღწევენ რა დედამიწამდე, პლანეტა ატომის ზომაზე მცირე გადახრებით ვიბრირებს. NASA-მ გადაწყვიტა ატომების კვანტური ქცევა ამ ტალღების აღმოსაჩენად გამოიყენოს.

მოკლედ რადიოტალღებისა და რადიოასტრონომიის შესახებ

  გარემო ყოველთვის რადიოტალღბითაა სავსე, რომლებიც რადიო და ტელესადგურებიდან, კოსმოსიდან და სხვა წყაროებიდან გამოსხივდებიან. ამ ტალღების გამო მეტალის სხეულები მუდმივად ვიბრირებენ. ეს ვიბრაცია ძალიან სუსტია და მისი გაგონება მანამდე არ შეგვიძლია, სანამ ის ხმოვან ტალღებს არ წარმოქმნის, სწორედ ეს ხდება, როცა ჩვენ რადიომიმღებს ვრთავთ.

პლანეტები სეისმოგრაფის ლენტზე

მზის სისტემის პლანეტები, როგორც დედამიწა, “პლანეტოძვრებს” განიცდიან. ეს დაამტკიცა უკვე ისტორიად ქცეულმა “აპოლონის” მისიებმა მთვარეზე. მისიის დროს მიღებულ მონაცემებს მეცნიერები ახლაც იკვლევენ და მათზე დაყრდნობით ადგენენ პლანეტების კვლევის მომავალ გეგმებს. რატომ ვსწავლობთ ჩვენ პლანეტების სეისმოაქტიურობას? და რა ვიცით მის შესახებ?

ზეცაში დამალული 10 საიდუმლო

 მეცნიერება არსებობს, სანამ არსებობენ გამოცანები და კითხვები, რომელთაც ჩვენ ბუნება გვისვამს. მიუხედავად იმისა, რომ ბევრი რამე უკვე ვიცით და ახალი აღმოჩენების რიცხვიც იზრდება, მეცნიერთა წინაშე მაინც დგას რამდენიმე გადაუწყვეტელი პრობლემა.

სულ უფრო შორს და შორს

  ადამიანის მიერ კოსმოსში გაშვებული აპარატებიდან რომელია ყველაზე შორს? ამჟამად ეს არის „ვოიაჯერ-1“, ის 1977 წელს გაუშვეს და ახლა მზიდან აპარატამდე მანძილი 17,5 მილიარდი კილომეტრია. ეს 16 სინათლის საათს უტოლდება ან 117 ასტრონომულ ერთეულს(1ა.ე.= 150 000 000 კმ.).

LISA

ერთ-ერთი პროექტი, რომელზეც ნასას უარის თქმა მოუხდა, არის ევროპის კოსმოსური კვლევების სააგენტოსთნ(ESA) ერთად წამოწყებული გრავიტაციული ტალღების დეტექტორი LISA(Large Synoptic Survey Telescope).