თერმობირთვული “იკარუსი”

 ამერიკელებმა და ბრიტანელებმა ვარსკვლავთმფრენის კონცეფციაზე მუშაობა დაიწყეს, რომელიც შეძლებს 50-100 წლის განმავლობაში მზესთან ახლოს მყოფ ვარსკვლავებამდე მიაღწიოს. ასეთი ვადები იმიტომ აირჩიეს, რომ ხომალდის შემქმნელებს მცირე შანსი მაინც ჰქონდეთ, სანამ ცოცხლები იქნებიან, მიიღონ სიგნალი შორეულ ვარსკვლავთან მიღწევის შესახებ.

 პროექტ “იკარუსის” შექმნაზე ამერიკელი მეცნიერების არაკომერციული ჯგუფი Tau Zero Foundation-ი მუშაობს, რომლის ერთ-ერთი დამფუძნებელი და პრეზიდენტი არის ცნობილი ფიზიკოსი მარკ მილისი. ადრე ის მოწინავე კოსმოსური ძრავების კონცეფციაზე მუშაობდა ნასაში. პროექტში აგრეთვე მონაწილეობენ ბრიტანეთის საპლანეტათშორისო საზოგადოების წევრები(British Interplanetary Society — BIS).

 საწყის წერტილად მეცნიერთა ჯგუფმა აირჩია სხვა ვარსკვლავთმფრენის პროექტი. 1973-78 წლებში მეცნიერთა და ინჟინერთა ჯგუფმა, BIS-ის  ეგიდით, წარმოადგინა უზარმაზარი უპილოტო ხომალდის “დედალოსის” სქემა, თერმობირთვული ძრავით.

“დედალოსი” იყო ორსაფეხურიანი ხომალდი, 54 000 ტონა სასტარტო მასით(აქედან 50 000 ტონა თერმობირთვულ საწვავზე მოდიოდა). საწვავად ნავარაუდევი იყო დეითერიუმისა და ჰელიუმ-3-ის ნაზავის გრანულების  გამოყენება. ჰელიუმ-3-ის ამოღებას პროექტის ავტორები აპირებდნენ იუპიტერის ატმოსფეროდან, 20 წლის განმავლობაში ეს აირი უნდა დაგროვებულიყო დიდ საჰაერო ბუშტში. იუპიტერის სისტემაშივე მოხდებოდა ამ კოლოსის ბოლომდე აწყობა და სხვა ვარსკვლავისკენ გაშვება.

იმპულსური თერმობირთვული ძრავი ასე იმუშავებდა: საწვავი გრანულები მაღალი სიხშირით გამოიტყორცნებოდა საქშენში, სადაც ისინი მოხვდებოდნენ მძლავრი ელექტრონული სხივების ზემოქმედების ქვეშ. დიდ ტემპერატურამდე გაცხელების მერე საწვავის გრანულებში დაიწყებოდა თერმობირთვული რეაქცია. რეაქციის გავარვარებული პროდუქტებისგან ძრავის კედლებს დაიცავდა მაგნიტური ველი. ველთან შეხების ადგილზე წარმოიქმნებოდა რეაქტიული გამწევი ძალა, სწრაფად გაფართოებადი და მაღალი სიჩქარით გამოტყორცნილი პლაზმის ხარჯზე.

 იმპულსური თერმობირთვული ძრავის სქემა. 1 – საწვავის კაფსულების მტყორცნელი; 2 – ზეგამტარი მაგნიტური კოჭები; 3 – ელექტრონული ქვემეხები; 4 -გამოტყორცნილი პლაზმა; 5 – მაგნიტური ველი; 6 – კოჭა-გენერატორი; 7 – ბირთვულ საწვავიანი გაცივებული კაფსულა; 8 – მინიატურული ატომური აფეთქება; 9 – წვის კამერა/საქშენი.

„დედალოსის“ შედარება ემპაიერსტეიტბილდინგთან და რაკეტა სატურნ-5-თან. ვარსკვლავთმფრენის საერთო სიგრძე უნდა ყოფილიყო 190 მეტრი.

ხომალდის ვარსკვლავთან მისვლა და საკვლევი ზონდების გამოშვება.

 ვარსკვლავ ერიდანის ეფსილონს დიდი „ოჯახი“ აქვს, ასტეროიდების და კომეტების სარტყლების ჩათვლით(ერთი ზუსტად არის ცნობილი, მეორე ვარაუდის დონეზეა). არ არის გამორიცხული, რომ იქ მოიძებნოს დედამიწის მაგვარი პლანეტები. ეს „მზე“ მთავარი კანდიდატია მიწიდან გაგზავნილი ხომალდის ვიზიტისთვის(forgehub.com).

 პროექტ „იკარუსით“ დაკავებული ფიზიკოსები და დიზაინერები ცდილობენ თეორიულად მაინც დაადგინონ რა შეუძლია და რა არა თანამედროვე ტექნიკას ისეთი ამბიციური მიზნის მისაღწევის საქმეში, როგორიცაა ვარსკვლავთმფრენის აგება. ეს პროექტი მნიშვნელოვანი ბიძგი იქნება მეცნიერთა ახალი თაობებისთვის, რომლებიც მზად არიან გავიდნენ მზის სისტემის ფარგლებს გარეთ.

Leave a Reply

თქვენი ელფოსტის მისამართი გამოქვეყნებული არ იყო. აუცილებელი ველები მონიშნულია *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.