Astronet.Ge

28.11.2024.

 მეცნიერებმა გაარკვიეს, თუ რატომ შეწყვიტა ზოგიერთმა მასიურმა გალაქტიკამ ვარსკვლავების ფორმირება დიდი აფეთქებიდან სულ რაღაც ერთი მილიარდი წლის შემდეგ.

 ღამის ცის ორი ყველაზე კაშკაშა პლანეტის მჭიდრო შეერთებამ ყველას ყურადღბა მიიპყრო.

 ვარსკვლავთშორისი ობიექტების ისტორია სულ ახლახან დაიწყო.

 ჭექაქუხილი – დედამიწის ერთ-ერთი ყველაზე მძლავრი და შთამბეჭდავი ატმოსფერული მოვლენაა.

 რა ხდება ამ უცნაური ნისლეულის შიგნით?

 ჩვენი პლანეტის ზედაპირიდან 90 კილომეტრზე მეტ სიმაღლეზე — ანუ თითქმის ღია კოსმოსში — დედამიწას გვერდი აუარა სულ რაღაც რამდენიმე სანტიმეტრის

 ჯეიმს ვების სახელობის კოსმოსურმა ტელესკოპმა, შესაძლოა, ადრეული სამყაროსთვის უჩვულოდ გიგანტური ზემასიური შავი ხვრელი დააფიქსირა, რომელიც საკუთარი გალაქტიკის (რომლის ცენტრშიც მდებარეობს)

 ასტეროიდი-კენტავრი ქირონი, აირის გიგანტურ შლეიფს ტოვებს.

 რას წარმოადგენს ეს უცნაური კოსმოსური გროვები?

 კოსმოსური ტელესკოპის, „ჯეიმს ვების“ ორბიტაზე გაშვების დღიდან, ასტრონომია სრულიად ახალ ეპოქაში შევიდა.

 ჰიპოთეზა „დაისონის გონის“ შესახებ უშვებს ისეთი ცივილიზაციების არსებობას, რომლებიც არა ჩვეულებრივი ვარსკვლავების, არამედ შავი ხვრელების გამოსხივების თითქმის სრულ ენერგიას იყენებენ.

 რომელია ყველაზე საინტერესო ობიექტები, რომელთა დანახვაც ღამის ცაზე შეგვიძლია?

 თუ ღამის ცა ნამდვილად ბნელია, ჰორიზონტიდან ჰორიზონტამდე გადაჭიმული ირმის ნახტომის ნათელ ზოლს დაინახავთ.

 პენტაგონმა, ამოუცნობი ანომალიური მოვლენების (unidentified anomalous phenomena), ანუ UAP-ის შესახებ დოკუმენტების პირველი მსხვილი ნაკრები გამოაქვეყნა.

 2026 წლის მაისის მონაცემებით, “სტარშიპ 3” (Starship V3 (Block 3)) წარმოადგენს კოსმოსური ხომალდის უახლეს და ფრენისთვის მზადმყოფ მოდიფიკაციას, რომელიც წინამორბედ

 სამყაროში, სადაც ყველაფერი – უმცირესი ატომიდან უზარმაზარ ვარსკვლავურ სისტემებამდე – გამუდმებულ ბრუნვაშია, უძრაობა თითქმის შეუძლებელ ფენომენად ითვლება. თუ გადავხედავთ კოსმოსურ

 ევროპის კოსმოსური სააგენტო (ESA) და “თელის ელინია სფეის” (Thales Alenia Space), გრავიტაციული ტალღების გამოსაკვლევად გაერთიანდნენ.

 მზის სისტემის ცივ და შორეულ ნაწილებში, ნეპტუნის ორბიტის მიღმა, ათასობით მცირე ობიექტია თავმოყრილი, რომლებიც ტრანსნეპტუნური ობიექტები (TNO) სახელით არის ცნობილი.

 ასტრონომთა ჯგუფმა ბრიტანეთიდან, დანიიდან და შვედეთიდან, რომლებსაც მანჩესტერის უნივერსიტეტის თანამშრომელი, ვადიმ რუსაკოვი ხელმძღვანელობდა, ე.წ. “პატარა წითელი წერტილების” (LRDs) პრობლემის გადაჭრისკენ პირველი

 1984 წლის ნოემბერში, ასტრონავტი დეილ გარდნერი, კოსმოსურ ბორანს (“შატლი”) გამოეყო და დაზიანებული თანამგზავრისკენ გაფრინდა, დამაზღვეველი გვარლის გარეშე.