Posted by განახლდა: 19/06/2026
მზე
დღეისათვის მზე-დედამიწის ლაგრანჟის წერტილებში იმყოფებიან ამერიკული მზის ობსერვატორია WIND (გაშვებული 1994 წელს), ევროპულ-ამერიკული SOHO (1995 წ.), ასევე ამერიკული ACE (1997 წ.) და DSCOVR (2016 წ.). 2023 წლის სექტემბერში დაიწყო ინდური მზის ლაბორატორიის, Aditya-L1-ის გაყვანა ამავე წერტილში. ხოლო 2025 წლის 24 სექტემბერს, ერთდროულად გაეშვა სამი ამერიკული აპარატი — IMAP, SWFO-L1 და GLIDE, რომლებიც ამჟამად L_1 ლაგრანჟის წერტილისკენ მიემართებიან.
2006 წლიდან გრძელდება NASA-ს სადგურ STEREO-A-ს ფრენა მზის ორბიტაზე, რომელიც დედამიწის ორბიტის მსგავსია. მისი ტრაექტორია საკმაოდ ორიგინალურია – იგი მოძრაობს დედამიწიდან არც ისე შორს და ოდნავ უსწრებს ჩვენს პლანეტას.
ასეთ ორბიტაზევე 2018 წლიდან იმყოფება ზონდი Parker Solar Probe. მან 2025 წლის 22 მარტს, 19 ივნისს, 15 სექტემბერსა და 13 დეკემბერს მზესთან ყველაზე ახლო მანძილზე ჩაიფრინა – დისტანცია ჩვენი მნათობის ზედაპირამდე მხოლოდ 6,1 – 6,2 მლნ. კმ-ს შეადგენდა. 2026 წელს მიღებული იქნება გადაწყვეტილება ამ ზონდის შემდგომი გამოყენების შესახებ.
2020 წელს გაშვებული ESA-ს აპარატი Solar Orbiter აგრძელებს მზის პოლარული რეგიონების უნიკალურ კვლევას. 2029 წლისთვის დაგეგმილია ჩინური მზის ობსერვატორიის, Solar Polar Orbit Observatory-ის სტარტი, რომელიც მზის პოლარულ არეებს შეისწავლის, მანამდე კი გრავიტაციული მანევრისთვის იუპიტერისკენ გაემართება. 2031 წელს, შესაძლებელია ევროპული აპარატის, Vigil-ის გაშვება L_5 ლაგრანჟის წერტილში.
მერკური
2025 წლის 8 იანვარს, ევროპულმა ავტომატურმა სადგურმა BepiColombo-მ, მერკურისთან მეექვსე ჩაფრენა განახორციელა, რაც ბოლო ნაბიჯია პლანეტის ორბიტაზე გასვლამდე (დაგეგმილია 2026 წლის ნოემბერში). რამდენიმე თვით ადრე სადგური მერკურიდან დაახლოებით 2 მილიონი კმ-ის მოშორებით იმოძრავებს, რის შემდეგაც მას გამოეყოფა მოდული MTM (Mercury Transfer Module) – ორბიტაზე კი ერთმანეთთან მიერთებული ორი აპარატი გავა: ევროპული MPO (Mercury Planetary Orbiter) და იაპონური MMO (Mercury Magnetospheric Orbiter). შემდგომში ისინი განცალკევდებიან: MPO იმუშავებს დაბალ, თითქმის წრიულ ორბიტაზე მერკურის ზედაპირისა და შიდა სტრუქტურის გამოსაკვლევად, ხოლო MMO – წაგრძელებულ ორბიტაზე, მერკურის მაგნიტოსფეროს შესასწავლად. დაგეგმილია, რომ აპარატები ორბიტაზე ერთ დედამიწის წელიწადს იმუშავებენ, მისი კიდევ ერთი წლით გაგრძელების პერსპექტივით. მზესთან ყველაზე ახლოს მდებარე პლანეტისკენ სხვა მისიები ამჟამად არ იგეგმება.
ვენერა
2015 წლიდან ვენერას ორბიტაზეა იაპონური ხელოვნური თანამგზავრი Akatsuki („აისი“). 2024 წლის აპრილში მან შეწყვიტა დედამიწიდან გაგზავნილ ბრძანებებზე პასუხი; კავშირის აღდგენის მცდელობები უშედეგო აღმოჩნდა, რის გამოც 2025 წლის სექტემბერში მისია ოფიციალურად შეწყდა.
2025 წლის თებერვალში, ვენერას ჩაუფრინა ევროპულმა მზის ზონდმა Solar Orbiter-მა. მომავალში მას კიდევ სამი ჩაფრენა ელის: 2026 წლის 24 დეკემბერს, 2028 წლის მარტსა და 2029 წლის ივნისში. 2025 წლის 31 აგვისტოს კი ვენერასთან სიჩქარის მომატების მიზნით გრავიტაციული მანევრი შეასრულა მძიმე პლანეტათშორისმა სადგურმა JUICE-მ (ESA), რომელიც იუპიტერის სისტემისკენ მიემართება.
2026 წლის ზაფხულში, ვენერასკენ დაგეგმილია პატარა, კერძო ამერიკულ-ახალზელანდიური კაფსულის, Venus Life Finder (VLF)-ის გაშვება, რომელიც გადადებული იყო. მას მხოლოდ ერთი სამეცნიერო ხელსაწყო აქვს. გეგმის მიხედვით, 2026 წლის ბოლოს, იგი ვენერას ატმოსფეროში დაეშვება და გადასცემს მონაცემებს ატმოსფეროსა და ღრუბლების შემადგენლობაზე. მისიის მიზანია ვენერას ატმოსფეროში ორგანული ნაერთების აღმოჩენა. კერძო ხასიათის გამო, შესაძლოა მისი გადადება ან გაუქმებაც მოხდეს.
2028 წლის გაზაფხულს იგეგმება ინდური ორბიტული აპარატის, Shukrayaan-1-ის (Venus Orbiter Mission, VOM) გაშვება. 2031 წელს, პლანეტისკენ კიდევ ორი ორბიტული აპარატი უნდა გაემგზავროს — ამერიკული VERITAS და ევროპული EnVision. ამავე წელს, ვენერასკენ სტარტს აიღებს ამერიკული დასაჯდომი აპარატი DAVINCI (Deep Atmosphere Venus Investigation of Noble gases, Chemistry and Imaging). ვადები, ბუნებრივია, შესაძლოა შეიცვალოს. რუსეთსაც აქვს გეგმები ვენერასთან დაკავშირებით: ეროვნული პროექტის („კოსმოსი“) მიხედვით, 2035 ან 2036 წელს იგეგმება მისიის, „ვენერა-დ“-ს სტარტი, რომელიც მოიცავს ორბიტულ აპარატს, დასაჯდომ მოდულსა და ორ აეროსტატს (სხვა ყველაფერი კარგად არის).
დედამიწა
უკანასკნელ წლებში, ბევრი პლანეტათშორისი სადგური ახორციელებს გრავიტაციულ მანევრს ჩვენს პლანეტასთან, რათა შეცვალოს ტრაექტორია, შეამციროს ან (უფრო ხშირად) გაზარდოს სიჩქარე მიზნის ოპტიმალურად მისაღწევად. 2025 წელს, ასეთი ფრენები არ ყოფილა, თუმცა მიმდინარე წელს და უფრო შორეულ მომავალში ისინი დაგეგმილია.
2026 წლის 29 სექტემბერს, მძიმე ევროპული სადგური JUICE, დედამიწასთან უკვე მეორე გრავიტაციულ მანევრს შეასრულებს. მისი შემდეგი მოახლოება დედამიწასთან 2029 წლის იანვარში მოხდება. 2026 წლის 9 ნოემბერს, პირველ ასეთ „ვირაჟს“ შეასრულებს NASA-ს მისიის, ESCAPADE-ის ორი აპარატი, რომლებიც მარსის შესასწავლადაა განკუთვნილი – ისინი ერთი წელი იმყოფებოდნენ მთვარის მიღმა, დედამიწა-მზის სისტემის L_2 ლაგრანჟის წერტილში, ახლა კი დედამიწას მოუახლოვდებიან და მანევრით წითელი პლანეტისკენ გადასაფრენ ტრაექტორიაზე გავლენას მოახდენენ.
2026 წლის 3 დეკემბერს, დედამიწას ჩაუფრენს ამერიკული აპარატი Europa Clipper, რომელიც იუპიტერისა და მისი თანამგზავრის — ევროპასკენ მიემართება. ბოლოს, 2021 წელს გაშვებული ამერიკული ავტომატური სადგური Lucy, რომელიც იუპიტერის ტროელ ასტეროიდებს სწავლობს, 2030 წლის 25 დეკემბერს, დედამიწას მესამედ ჩაუფრენს, რის შემდეგაც მორიგი სამიზნე ობიექტის — პატროკლესკენ გაემართება.
მთვარე: 2025 წლის შეჯამება
გასული წლის წარუმატებლობები. 27 თებერვალს, მთვარისკენ სტარტი აიღო ამერიკულმა აპარატმა IM-2 (კომპანია Intuitive Machines) NASA-ს კერძო პროგრამის (CLPS) ფარგლებში. დასაჯდომი აპარატი Nova-C, 6 მარტს, სამხრეთ პოლუსის რეგიონში დაეშვა, თუმცა გადაყირავდა; მზის ბატარეებიდან მიღებული ენერგია არასაკმარისი აღმოჩნდა და მასთან კავშირი დაიკარგა. IM-2-თან ერთად, როგორც თანმხლები ტვირთი, გაშვებულ იქნა მთვარის ხელოვნური თანამგზავრი Lunar Trailblazer, თუმცა მასთან კავშირი გაშვებიდან მალევე გაწყდა. კიდევ ერთი წარუმატებელი პროექტი იყო იაპონური დასაჯდომი აპარატი Hakuto-R Mission 2 – იგი უფრო ადრე, 15 იანვარს გაფრინდა, ხანგრძლივი ტრაექტორიით მოძრაობდა, ხოლო 5 ივნისს, დაშვებისას სისტემური ხარვეზის გამო მთვარის ზედაპირს შეეჯახა (ზუსტად ასეთივე შედეგი ჰქონდა პირველ Hakuto-R მისიას 2023 წელს).
სამაგიეროდ, სრული წარმატებით დასრულდა ამერიკული კომპანია Firefly Aerospace-ის დასაჯდომი აპარატის, Blue Ghost M1-ის მისია, რომელიც იაპონურ აპარატთან ერთად, 2025 წლის 15 იანვარს გაუშვეს. 2 მარტს, აპარატმა დაშვება შეასრულა და 16 მარტამდე იმუშავა, რითაც ყველა დასახული ამოცანა შეასრულა.
მთვარის ორბიტაზე მუშაობას აგრძელებს რამდენიმე ხელოვნური თანამგზავრი: ამერიკული LRO (2009 წლიდან), ამერიკული მიკროთანამგზავრები Artemis P1 და P2 (2007 წლიდან), პირველი სამხრეთკორეული ავტომატური სადგური „დანური“ (2022 წ.) და ინდური „ჩანდრაიან-2“ (2019 წლიდან). მისი ანალოგი, ინდური ზონდი „ჩანდრაიან-3“, მთვარის ორბიტაზე ყოფნისა და მანევრების შემდეგ დედამიწისპირა ელიფსურ ორბიტაზე დაბრუნდა, ხოლო 2025 წლის ნოემბერში, აპოგეის მომენტში, მთვარესთან რამდენიმე მიახლოება განახორციელა მინიმალურ, დაახლოებით 4 ათას კმ-ის მანძილზე. რთულ ორბიტაზე ფრენას აგრძელებს ტექნოლოგიური კუბსატი CAPSTONE, რომლის მიზანია სამომავლო პილოტირებული სადგურის, LOP-G-ის ორბიტის პარამეტრების შემოწმება.
მთვარის ზედაპირზე მუშაობას აგრძელებს ჩინური პლატფორმა „ჩანე-4“ და მთვარემავალი „იუიტი-2“. გასულ წელს, 2024 წლის დასაწყისიდან ხანგრძლივი პაუზის შემდეგ, მთვარემავალმა კვლავ დაიწყო მოძრაობა. ამ აპარატებთან კავშირს უზრუნველყოფს რამდენიმე დამხმარე თანამგზავრი — რეტრანსლატორები „ციუეციაო-1/2“, სუბთანამგზავრები „ლუნციან-1/2“ და „ტიანდუ-1/2“.
მთვარე: გეგმები
2026 წლის თებერვალ-მარტში განხორციელდა ხომალდ Orion-ის პირველი პილოტირებული გაშვება მთვარისკენ, მისიის Artemis II ფარგლებში. ოთხი ადამიანისგან შემდგარმა ეკიპაჟმა, ბოლო 50 წელზე მეტი ხნის განმავლობაში, პირველი პილოტირებული შემოფრენა შეასრულა მთვარის გარშემო. უნდა აღინიშნოს, რომ პროგრამა „არტემისი“ არაერთხელ შეეჯახა სირთულეებს, სტარტები გადაიდო, ხოლო გეგმებმა ცვლილებები განიცადა. ამიტომ, მომდევნო ეტაპებზე მხოლოდ სავარაუდოდ შეიძლება საუბარი: 2027 წლისთვის ნავარაუდებია ასტრონავტების დაშვება მთვარეზე Artemis III მისიის ფარგლებში, ხოლო 2028 წლის ექსპედიციისას ასტრონავტები მთვარის ორბიტული სადგურის, Lunar Orbital Platform-Gateway (LOP-G)-ის აწყობით დაკავდებიან. ეს სადგური გახდება ერთგვარი გადასასვლელი ბაზა მთვარის გზაზე, ხოლო შორეულ მომავალში შესაძლოა მარსისა და სხვა პლანეტების პილოტირებული მისიებისთვისაც იქნას გამოყენებული.
დაგეგმილია უამრავი ავტომატური მთვარის მისია, კერძოდ, NASA-ს CLPS პროგრამის ფარგლებში. 2026 წელს შედგება დასაჯდომი მოდულის, Griffin-ის გაშვება მთვარემავალ FLIP-თან ერთად (დაშვებით სამხრეთ პოლუსზე) და დასაჯდომი აპარატის, APEX-ის გაგზავნა მთვარის უკანა მხარეს. ასევე მთვარისკენ გაემგზავრებიან დასაჯდომი აპარატები Astrobotic-3 და Intuitive Machines IM-3 (Nova-C) – ეს უკანასკნელი, 2025 წლიდან გადმოიტანეს.
შესაძლოა, მიმდინარე წელს მთვარის უკანა მხარეს დაეშვას კომპანია Firefly Aerospace-ის პლატფორმა Blue Ghost M2, არაბთა გაერთიანებული საამიროების მთვარემავალ „რაშიდ-2“-თან ერთად. ამ მისიის უზრუნველსაყოფად ორბიტაზე გავა რეტრანსლატორი თანამგზავრები Lunar Pathfinder და Firerfly Elytra Dark 3. უფრო გვიან, 2028 და 2029 წლებში, დაგეგმილია ახალი დასაჯდომი მოდულების გაშვება Blue Ghost-ის მისიის ფარგლებში. უკვე 2027 წელს, CLPS-ის ეგიდით, მთვარეზე გაემგზავრება კომპანია Intuitive Machines-ის აპარატი IM-4.
გარდა ამისა, 2026 წელს სტარტს აიღებს კომპანია Blue Origin-ის ახალი მისია — Blue Moon Mark 1 Pathfinder. მის შემადგენლობაშია დასაჯდომი აპარატი, რომელიც გამოსცდის ტექნოლოგიებს მთვარეზე დასაჯდომი პილოტირებული ხომალდის პროექტისთვის. 2027 წელს კი სამხრეთ პოლუსისken გაემგზავრება აპარატი Blue Moon Mark 1, რომელიც იქ ჩაიტანს მთვარემავალ VIPER-ს.
ვითარდება ჩინეთისა და ინდოეთის მთვარის პროგრამებიც. 2026 წელს დაიწყება ჩინური მისია „ჩანე-7“, რომელიც შედგება ორბიტული და დასაჯდომი მოდულებისგან; ეს უკანასკნელი, სამხრეთ პოლუსის ზედაპირზე ჩაიტანს მფრინავ მინი-ზონდს და საამიროების მთვარემავალ „რაშიდ-2“-ს. 2028 ან 2029 წელს დაიწყება მისია „ჩანე-8“, რომელიც მთვარეზე დასვამს ორ მთვარემავალს (ჩინურსა და პაკისტანურს), მხტომელ ზონდს და საწარმოო რობოტს — მიზანია ტექნოლოგიების შემოწმება მომავალი მთვარის სადგურის შესაქმნელად.
ინდოეთში, 2028 წლისთვის, მზადდება მისია „ჩანდრაიან-4“. იგი შედგება ორი დამოუკიდებელი აპარატისგან, რომლებიც რიგრიგობით გაფრინდება ორი რაკეტით; ისინი მთვარის ორბიტაზე შეერთდებიან, დაეშვებიან ზედაპირზე, აიღებენ გრუნტის ნიმუშებს და დაბრუნდებიან დედამიწაზე. მომდევნო მისია – „ჩანდრაიან-5“ – იქნება დასაჯდომი პლატფორმა იაპონურ მთვარემავალ LUPEX-თან ერთად, რომელიც ორიენტირებული იქნება პოლარულ რეგიონებში მთვარის რეგოლითში არსებული ყინულის კვლევაზე. მთვარე ხდება პოლიგონი ახალბედა ქვეყნებისთვისაც: 2027 წლისთვის დაგეგმილია პირველი თურქული პლანეტათშორისი აპარატის, AYAP-1-ის გაშვება ორბიტაზე.
რუსულ პროგრამაშიც არის მთვარის ექსპედიციები: თუ ახალი გადადებები არ მოხდა, 2028 წელს, ორბიტაზე გავა აპარატი „ლუნა-26“, მას მოჰყვება ორი დასაჯდომი აპარატი „ლუნა-27.1“ და „ლუნა-27.2“, 2032 წელს – კვლავ ორბიტული „ლუნა-29“, 2034 წელს – დასაჯდომი „ლუნა-28“ და 2035 წელს ან უფრო გვიან – „ლუნა-30“ (აბა რა, აბა რა).
მარსი
ამჟამად წითელ პლანეტასთან აქტიურია ექვსი ხელოვნური თანამგზავრი. ყველაზე ძველი – Mars Odyssey – იქ 2001 წლიდან ფუნქციონირებს და, როგორც ჩანს, საწვავის ამოწურვის გამო, მუშაობის შეწყვეტის პირასაა. 2003 წლიდან მას შეუერთდა ევროპული Mars Express (გათვლილია 2028 წლამდე). 2005 წელს მიფრენილ Mars Reconnaissance Orbiter-ს ინფორმაციის გადაცემა 2035 წლამდე შეუძლია. ასევე, 2013 წლიდან ორბიტაზეა ზონდი MAVEN, თუმცა 2025 წლის დეკემბერში მასთან კავშირი გაწყდა და მისია შეჩერდა. ყველა ეს ამერიკული აპარატებია. გარდა ამისა, ორბიტაზეა ევროპული (რუსული მონაწილეობით) Trace Gas Orbiter (2016 წლიდან), საამიროების აპარატი „ალ-ამალი“ (2020 წ.) და ჩინური მძიმე ზონდი „ტიანვენ-1“ (2022 წ.). პლანეტის ზედაპირზე მოძრაობას აგრძელებენ ამერიკული მარსმავლები – Curiosity (2012 წლიდან) და Perseverance (2020 წლიდან).
2025 წლის 13 ნოემბერს გაფრინდა ორი იდენტური აპარატი ESCAPADE, რომლებიც 2027 წლის სექტემბერში მიაღწევენ მარსს და ელიფსურ ორბიტებზე დეტალურად შეისწავლიან პლანეტის მაგნიტოსფეროს.
2026 წლის სექტემბერში შედგება მისიის, Martian Moons eXploration-ის (საფრანგეთი, იაპონია და სხვა ქვეყნები) სტარტი, რომელიც განკუთვნილია ფობოსისა და დეიმოსის დეტალური კვლევისთვის. 2027 წლის შუა პერიოდში, აპარატი გავა მარსის ორბიტაზე, ხოლო 2029 წლის დასაწყისში, ფობოსზე დასვამს თვითმავალ მოწყობილობა Idefix-ს, რომელიც ძალზე სუსტი გრავიტაციის გამო, ზედაპირზე გორაობის ნაცვლად, იხტუნავებს. სამი თვის განმავლობაში იგი ჩაატარებს გაზომვებს, რის შემდეგაც ძირითადი ზონდი მიუახლოვდება ფობოსს და ზედაპირიდან ნივთიერების ნიმუშებს აიღებს. ამას მოჰყვება დეიმოსთან რამდენიმე ჩაფრენა, ხოლო 2030 წელს, დასაბრუნებელი კაფსულა გამოემგზავრება დედამიწისკენ და 2031 წელს ჩამოვა. მეცნიერებისთვის ფობოსის გრუნტი უმნიშვნელოვანესია, რადგან მასზე შესაძლოა იყოს მარსიდან შეჯახებების შედეგად ამოტყორცნილი უმცირესი ნაწილაკები, ხოლო მის მუდმივად დაჩრდილულ კრატერებში – კომეტური ყინული.
2028 წლის ოქტომბერ-დეკემბერში კიდევ ერთი მნიშვნელოვანი სტარტია დაგეგმილი — მარსისკენ გაემგზავრება ევროპული მარსმავალი „როზალინდ ფრანკლინი“. იგი მიზანს 2029 წლის შუა ხანებში მიაღწევს და ზედაპირზე 6 თვის განმავლობაში მოძებნის წარსული ან ახლანდელი სიცოცხლის არსებობის მტკიცებულებებს. პირველად მარსის გრუნტის დედამიწაზე ჩამოტანას კი ჩინური მისია, „ტიანვენ-3“ გეგმავს, რაც ითვალისწინებს ორ სტარტს 2028 წლის ნოემბერსა და დეკემბერში (დაბრუნება მოსალოდნელია 2031 წლის ივნისში). 2030 წლისთვის ასევე დაგეგმილია ინდური ზონდის, „მანგალიან-2“-ის სტარტი, რომელიც მარსზე ჩაიტანს მარსმავალსა და მცირე ვერტმფრენს.
გასულ წელს მარსს ჩაუფრინა ორმა პლანეტათშორისმა სადგურმა, რომლებიც სხვა მიზნებისკენ მიემართებიან: 2025 წლის 1 მარტს – Europa Clipper-მა (იუპიტერისკენ) და 12 მარტს – Hera-მ (ასტეროიდ დიდიმისკენ). ანალოგიურ მანევრს 2026 წლის მაისში შეასრულებს სადგური Psyche (ასტეროიდ ფსიქეასკენ), ხოლო 2031 წელს, მარსს გვერდს აუვლის საამიროების სადგური MBR Explorer (სტარტი იგეგმება 2028 წელს).
იუპიტერის სისტემა
2016 წლის ივლისიდან, იუპიტერის ორბიტაზე კვლევებს აგრძელებს დიდი ამერიკული სადგური Juno. დაგეგმილი7 წელის მერე, ვადა ორჯერ გაუგრძელდა; 2025 წლის სექტემბერში მან მორიგი გაფართოებული გეგმა დაასრულა და კვლავ ინარჩუნებს მუშაობის უნარს.
ამჟამად იუპიტერისკენ მიემართება მძიმე ზონდი JUICE (გაშვებული 2023 წლის აპრილში). 2031 წლის ივლისში იგი იუპიტერის ორბიტაზე გავა, განახორციელებს ევროპასთან ორ ახლო ჩაფრენას, ხოლო 2034 წლის დეკემბერში, განიმედეს ორბიტაზე აღმოჩნდება. ერთი წლის შემდეგ, თუ პროგრამა არ გაგრძელდა, იგი დიდი სიჩქარით შეეჯახებე განიმედეს.
მეორე აპარატი — ამერიკული Europa Clipper — სტარტი აიღო 2024 წლის ოქტომბერში, თუმცა იგი JUICE-ს გაუსწრებს და მიზანს უფრო ადრე, 2030 წლის აპრილში მიაღწევს, რის შემდეგაც დაიწყებს ევროპას ახლო ფრენებს დეტალური შესწავლისთვის. მისიის დასასრული დაგეგმილია 2034 წლის აპრილში — ესეც განიმედესთან შეჯახებით დასრულდება. 2029 წლის ოქტომბერში კი იუპიტერისკენ შესაძლოა გაფრინდეს ჩინური ზონდი „ტიანვენ-4“ (სისტემას მიაღწევს 2035 წლის აგვისტოში და დაეშვება კალისტოზე).
სატურნის სისტემა
2028 წლის ივლისში, სატურნის თანამგზავრ ტიტანისკენ გაემგზავრება ამერიკული აპარატი Dragonfly. იგი სატურნს 2034 წელს მიაღწევს, ხოლო 2036 წელს, ტიტანის ზედაპირზე დაეშვება. მისიის მთავარი ნაწილია ვერტმფრენი (ოქტოკოპტერი ოთხი წყვილი ხრახნით), რომელიც ტიტანის მკვრივ ატმოსფეროში დაახლოებით 8 კმ-იან გადაფრენებს შეასრულებს, აიღებს ნიმუშებს და გააანალიზებს მათ. მისიის მთავარი ამოცანაა ბიოკვლების – მოლეკულების ძებნა, რომლებიც მიკრობული სიცოცხლის ან მისი წარმოქმნისთვის საჭირო პირობების არსებობაზე მოწმობს. მისია გათვლილია მინიმუმ 2,5 წელზე.
ასტეროიდები
2025 წელს, ასტეროიდებს მხოლოდ ერთი მისია ესტუმრა – ამერიკულმა სადგურმა Lucy-მ, 2025 წლის 20 აპრილს, ახლო ტრაექტორიიდან შეისწავლა ასტეროიდი (52246) დონალდ ჯოჰანსონი (მთავარი სარტყლის ობიექტი, 4 კმ-ზე ნაკლები დიამეტრით). გეგმის მიხედვით, „ლუსი“ 2027 წელს ეწვევა „ბერძნების“ ჯგუფის ასტეროიდებს (ევრიბატესი, პოლიმელა, ლევკუსი და ორუსი), ხოლო 2033 წელს — „ტროელების“ ჯგუფის ორმაგ ასტეროიდს — პატროკლეს და მენეტიუსს.
გასულ წელს ასევე შედგა მცირე ციურ სხეულებთან დაკავშირებული ორი მისიის გაშვება. 2025 წლის 28 მაისს, სტარტი აიღო ჩინურმა სადგურმა „ტიანვენ-2“, რომელიც მიმართულია დედამიწის კვაზითანამგზავრ ასტეროიდ კამოალევასკენ. 2026 წლის 4 ივლისს, სადგური დაეშვება მის ზედაპირზე, აიღებს ნიმუშებს და 2027 წლის ნოემბერში, კაფსულას დედამიწაზე დააბრუნებს, ხოლო მისი ძირითადი ბლოკი გაემართება მთავარი სარტყლის ჰიბრიდული კომეტისკენ (311P/PANSTARRS) და მას 2035 წლის იანვარში მიაღწევს. 2025 წლის 27 თებერვალს, კომპანია AstroForge-ის მცირე მისია Odin-მა აიღო სტარტი, ასტეროიდ 2022 OB5-ისკენ, წიაღისეულის მოპოვების პერსპექტივების შესასწავლად, თუმცა მასთან კავშირი სტარტიდან 20 საათში დაიკარგა.
2026 წელს იგეგმება ამერიკული კომერციული აპარატის, Vestri-ს სტარტი დედამიწასთან ახლოს მოძრავი ერთ-ერთი ასტეროიდისკენ. 2027 წელს, იგეგმება ევროპული კუბსატის, M-Argo-ს გაშვება მცირე ასტეროიდის შესასწავლად. 2028 წლის აპრილში, სტარტს აიღებს ESA-ს მისია Ramses, რომლის სამიზნეა ცნობილი ასტეროიდი აპოფისი (იგი დედამიწას 2029 წლის თებერვალში მოუახლოვდება და Ramses-იც მაშინ გავა მის ორბიტაზე). 2028 წლის მარტში გაფრინდება საამიროების ზონდი MBR Explorer, რომელიც მთავარი სარტყლის რამდენიმე ასტეროიდს ეწვევა, ხოლო 2034 წელს, ასტეროიდ იუსტიციაზე დაეშვება.
დაწყებული მისიები: 2014 წელს გაშვებული იაპონური სადგური „ჰაიაბუსა-2“, 2026 წლის 5 ივლისს ჩაუფრენს ასტეროიდ ტორიფუნეს, ხოლო 2031 წლის ზაფხულში, მიაღწევს ასტეროიდ 1998 KY26-თნ მივა. ამერიკული სადგური Hera, რომელიც 2024 წლის ოქტომბერში გაფრინდა, ასტეროიდული საფრთხის შესასწავლად, 2026 წლის დეკემბრის ბოლოს გავა ასტეროიდ დიდიმოსის ორბიტაზე, რათა შეაფასოს 2022 წელს ზონდ DART-ის შეჯახების შედეგები დიმორფოსთან. აპოფისისკენ მიემართება აპარატი OSIRIS-REx-იც (რომელმაც ბენუდან ნიმუშები უკვე ჩამოიტანა 2023 წელს); 2029 წელს იგი შეისწავლის აპოფისს და მისიის ამ ფაზას ეწოდება OSIRIS-APEX. ბოლოს, 2029 წელს, ამერიკული ზონდი Psyche, მეტალის დიდ ასტეროიდ ფსიქეას მიაღწევს და მის ორწლიან კვლევებს დაიწყებს.
კომეტები
2029 წლისთვის შესაძლებელია იაპონურ-ევროპული მისიის, Comet Interceptor-ის გაშვება. მისი უნიკალურობა იმაში მდგომარეობს, რომ მიზანი ჯერ განსაზღვრული არ არის – ეს იქნება ხანგრძლივპერიოდიანი კომეტა, რომელსაც მას შემდეგ შეარჩევენ, რაც აპარატი დედამიწა-მზის სისტემის L_2 ლაგრანჟის წერტილს მიაღწევს. იდეალურ შემთხვევაში, ეს უნდა იყოს ვარსკვლავთშორისი კომეტა (როგორიც იყო 3I/ATLAS), ხოლო თუ ასეთს ვერ იპოვიან, რეზერვშია მოკლედპერიოდიანი კომეტა 73P/შვასმანი-ვახმანი.
მზის სისტემის გარე რეგიონები
დღეისათვის, დედამიწასთან კავშირს ინარჩუნებს ორი ყველაზე შორს მყოფი კოსმოსური აპარატი – Voyager 1 და Voyager 2, რომლებიც მზიდან შესაბამისად 169 და 142 ასტრონომიული ერთეულით არიან დაშორებულნი (სტარტი აიღეს 1977 წელს). ენერგიის მწვავე დეფიციტის გამო, თითოეულზე მხოლოდ სამი ხელსაწყო მუშაობს. ენერგიის ეკონომიური ხარჯვის პირობებში, მათ შეუძლიათ კავშირის შენარჩუნება 2036 წლამდე. ხოლო 2006 წელს გაშვებული ზონდი “ნიუ ჰორაიზონსი” (New Horizons), ამჟამად მზიდან 63,5 ასტრონომიული ერთეულის მანძილზეა და მოძრაობას აგრძელებს.