Posted by კოსმოსის ვაკუუმში სკაფანდრის გარეშე მოდრეიფე ადამიანისთვის, სიკვდილამდე დარჩენილი ნახევარი წუთი სრულ სიჩუმეში გაივლის (ფიზ. მდგომარეობის მიხედვით). ეს იმიტომ ხდება, რომ მატერიისგან თითქმის მთლიანად თავისუფალ სივრცეში, ნაწილაკიდან ნაწილაკამდე რხევების გადატანა ვერ ხდება. ხმა მაშინ ჩნდება, როცა სივრცეში არსებული ნაწილაკები ერთნმანეთს ეჯახებიან, ენერგია გადააქვთ და ყურის მემბრანას ვიბრირებას აიძულებენ. თუმცამ, ეს იმას არ ნიშნავს, რომ კოსმოსის ხმის გაგონება ჩვენ საერთოდ არ შეგვიძლია. მეცნიერებმა, კოსმოსური სიგნალების ხმად გარდაქმნის რამდენიმე მეთოდი გამოძებნეს. ეს ხმები საოცარი, შემზარავი და მეცნიერულად ღირებულიც კი შეიძლება იყოს.
კოსმოსის შესწავლა, ზოგადად, ადამიანისთვის გასაგებ ინფორმაციად სიგნალების გარდაქმნაა. ჩვენს მიერ კოსმოსიდან მიღებული სიგნალების უმრავლესობა, ელექტრომაგნიტურ სპექტრს მიეკუთვნება, ხოლო ადამიანის თვალი ამ სპექტრის ძალიან ვიწრო ნაწილს ხედავს. სხვა სიგნალები, პლაზმაში გავრცელებული ტალღებისა და სივრცე-დროის ქსოვილში მოძრავი გრავიტაციული რხევების გაზომვებია. ინფორმაცია სხვადასხვა კოსმოსური სხეულების მიერ გენერირებული ხმების შესახაბ, როგორც რადიოგადამცემების გამოსხივებაში ან ოპტიკურ ბოჭკოვანი ქსელებით გადაცემულ სინათლის კონებში, მათსავე გამოსხივებაშია კოდირებული. ჩვენი გრძნობის ორგანოებისთვის ეს სიგნალები გაუგებარია, ჯერ უნდა გაიშიფროს, ან მიიღოს ფორმა, რომლის ინტერპრეტირებაც შეგვეძლება (გრავიტაციული ტალღების აღმოჩენის მნიშვნელობა ყველასათვის გასაგებ ენაზე).
ასტრონომიაში, შეგროვებული მონაცემების დიდი ნაწილი პირდაპირ ვიზუალურ ინფორმაციად გარდაიქმნება, თუ სინათლესთან გვაქვს საქმე. თუმცა, რადიოტალღები სივრცეში სხვადასხვაგვარად ვრცელდება და ზოგჯერ, მონაცემების ბგერად გარდაქმნა უფრო გონივრულია ხოლმე. ზოგიერთ პროექტში, მაგალითად, NASA-ს მონაცემთა სონიფიკაციის პროგრამაში, ეს გარდაქმნა გულისხმობს გამოსახულების პირდაპირ გარდაქმნას ბგერად, სადაც სინათლის წერტილები მუსიკალურ ნოტებს შეესაბამება. სხვა შემთხვევებში, საქმე ტალღური მონაცემების აღებასა და მათ სმენით სიხშირეებად გარდაქმნას ეხება. ეს შეიძლება იყოს ზემასიური შავი ხვრელის გარშემო არსებულ გვარვარებულ აირში გავრცელებადი წნევის ტალღები, ან დედამიწის მაგნიტური ველის ძალძირების გასწვრივ მოძრავი პლაზმური ტალღები (ბუნებრივი ვიბრაცია, შუმანის რეზონანსი).
მზის სისტემის თითოეული სხეული საკუთარ, უნიკალურ ხმას ქმნის. მაგალითად, მზე ძლიერ გუგუნს გამოსცემს, რადგან მისი ზედაპირი მუდმივად აღმავალი და დაღმავალი უზარმაზარი კონვექციური უჯრედებით დუღს. ეს ხმა ჩვენამდე რომ აღწევდეს, 100 დეციბელიან მუდმივ ღრიალს გავიგონებდით, რაც სმენის დაზიანებას გამოიწვევდა (80 – 85 დბ. ზემოთ უკვე საშიშია). სატურნი და იუპიტერი, მათი რთული რგოლების სისტემებითა და თანამგზავრებით, წარმოქმნიან სიგნალებს, რომლებიც ხმად გარდაქმნის შემდეგ, უცხო ცივილიზაციების კულტურის შემზარავ მუსიკას ჰგავს.
პირველად, კოსმოსის ხმები, 1939 წელს, კარლ გუტე იანსკიმ ჩაიწერა. მათში აღმოჩენილი მუდმივი ფონური ხმაური, ჩვენი გალაქტიკის ცენტრიდან მომავალი რადიოგამოსხივება იყო. ამ მონაცემთა ხმოვან სიხშირემდე დაყვნა გართობაც არის და მეცნიერებაც. ეს არის მონაცემებისადმი განსხავებული მიდგომისა და მათი აღქმის მეთოდი, რაც თავის მხრივ, მეცნიერებს ეხმარება ისეთი მცირე დეტალების დაფიქსირებაში, რომლებიც სხვა შემთხვევაში შეიძლება გამორჩენოდათ (მოკლედ რადიოტალღებისა და რადიოასტრონომიის შესახებ).
კოსმოსი მას შემდეგ დუმს, რაც მისი შემავსებელი პლაზმა გაფართოვდა და გაიშვიათდა, ის ხმაური, გალაქტიკების განაწილებაში „გაქვავებული“ ბგერითი ტალღბის სახითღა დარჩა. თუმცა, სხვადასხვა ტექნოლოგიური ხრიკებით, ჩვენ შეგვიძლია მოვისმინოთ შავი ხვრელებისა და პლაზმის ტრანსფორმირებული სიგნალები და სრულიად ახლებურად აღვიქვათ სივრცე-დრო (ასტროფიზიკოსებმა სამყაროს ნაწილი რეკორდული სიზუსტით გაზომეს).